غمکده ی آرزو

سلام به همه ی دوستانی که توی این مدت به من محبت می کردین و به وبلاگ این بنده ی

حقیر سر می زدین . امروز آخرین روزیه که دارم توی این وبلاگ مطلب می نویسم .

امروز داشتم با خودم فکر می کردم که من برای چی دارم توی این وبلاگ انقدر از غم عشق

می نویسم برای کی می نویسم؟ برای چی می نویسم ؟ احساس می کنم یه کار بیهوده اس .

 برای کسی که ارزش عشق و نمی دونه و برای عشق هیچ حرمتی قائل نیست و تازه به من

می گه تو خودتو عاشق می دونی؟ واقعا چه دنیای نامردی داریم و چه آدم های نامرد تری

وقتی ادم می خواد عشق و با صداقت به کسی ابراز کنه ولی درکش نمی کنن چه فایده ایی داری؟

ازین به بعد می خوام با چشمانی باز به دنیا نگاه کنم می خوام این تجربه ی تلخی و که بدست

آوردم آویزه ی گوشم بشه و می خوام این مطلب هیچوقت از یادم نره که خانه ی دل جای هر

بیگانه ای نیست . اینجا دلم می خواد از همه ی عزیزانی که دارن این مطلب و می خونن این

خواهشو بکنم تورو خدا قبل از اینکه دل کسی و به تسخیر خودتون در بیارین اول خودتونو

بشناسین اول خودتونو محک بزنین ببینین آیا واقعا می تونین ؟ تو رو خدا با احساساست دیگران

بازی نکنین . به خدا شکست عشق سخت ترین شکست. بعضیا تحملشو دارن اما برای بعضیا

واقعا غیر قابل تحمل امیدوارم هیچکس شکست عشقو تجربه نکنه .

ای کاش قلبهامون یکمی با صداقت بود !

به چشمانت بیاموز که هر کس ارزش دیدن ندارد

به دستانت بیاموز که هر گلی ارزش چیدن ندارد

به عقلت بیاموز که هر کس ارزش دوستی ندارد

به قلبت بیاموز که هر کس کنج آن جای ندارد

و بیاموز که آبی بودن عشق می خواهد

من این وبلاگ و تقدیم به همه عاشقای دلشکسته می کنم

امیدوارم خدا دل همه ی شمارو شاد کنه

خداحافظ برای همیشه

                             دوستدار شما آرزو